{"id":2424,"date":"2026-04-27T20:08:42","date_gmt":"2026-04-27T20:08:42","guid":{"rendered":"https:\/\/www.hetlandvanaalst.be\/wordpress\/?p=2424"},"modified":"2026-04-27T20:11:25","modified_gmt":"2026-04-27T20:11:25","slug":"in-dit-eerste-nummer-van-2026-kan-u-lezen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.hetlandvanaalst.be\/wordpress\/actualiteit\/in-dit-eerste-nummer-van-2026-kan-u-lezen\/","title":{"rendered":"In dit eerste nummer van 2026 kan u lezen…"},"content":{"rendered":"\n

In dit eerste nummer van 2026 kan u lezen hoe de plaatselijke en regionale geschiedenis de landsgrenzen zelfs overschrijdt. Dit was ook al het geval in het laatste nummer van de vorige jaargang.
De perikelen waarin Iwein van Aalst een belangrijke rol speelde, illustreren dat een klein gebied zoals het graafschap Vlaanderen als speelbal van de internationale politiek een belangrijke bijrol kan spelen. Eigenlijk kunnen we spreken van een proxy war<\/em> in de Middeleeuwen in Vlaanderen\u2026 <\/p>\n\n\n\n

Het toont ook dat rauwe machtspolitiek van alle tijden is. Nu het herdenkingsjaar 2028 met rasse schreden nadert, past het in te zoomen op de context waarin Iwein van Aalst (\u00b0 ca. 1090, + 1145) zijn historische toespraak hield. Vermits ze beschouwd wordt als het eerste pleidooi voor het constitutionalisme \u2013 bijna 100 jaar voor de Magna Charta \u2013 zou ze wereldberoemd moeten zijn. Eigenlijk heeft Iwein dit te danken aan zijn tegenspeler: graaf Willem Clito (\u00b0 1102, + 1128), tegen wie hij verbaal van leer trok. Deze laatste heeft in Vlaanderen nochtans een slecht imago. In de Kortrijkse gravenkapel in de O. L. Vrouwkerk heeft hij zelfs geen plaatsje gekregen tussen de portretten van de andere Vlaamse graven \u2026
De hamvraag van dit historisch actueel artikel ligt dus voor de hand: hoe komt het dat de Vlaamse graaf Willem Clito een slechte naam heeft in Vlaanderen en is dat terecht? Een poging tot antwoord wordt geformuleerd door Wouter VAN DER SPIEGEL.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

De tweede bijdrage toont dat ook (arbeids)migratie geen nieuw fenomeen is. Van Ninove naar Duitsland en door WO I ook terug, zij het kortstondig \u2026
Het verhaal van de Duitse tak van familie Van Der Haegen uit Ninove begon in de armoedige jaren veertig van de 19de eeuw. Twijnder Frans Van Der Haegen, een weduwnaar, verhuisde om sociale en economische redenen naar het Rijnland.  De ingredi\u00ebnten: industrialisering, grote kindersterfte en de voortijdige dood van jonge moeders, emigratie, religieuze tegenstellingen, militarisering en de grote oorlogen. Toch slaagden ze er in, na amper twee generaties, van de arbeidersklasse naar de burgerij op te klimmen. Ontsnappen aan de armoede en een hogere levensstandaard bereiken: het is de essentie van elke economische emigratie. De lotgevallen van deze familie Vlaamse Duitsers, die op verschillende vlakken sporen achterlieten, werd minutieus gereconstrueerd door Marc VAN DER HAEGEN.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

En tot slot een boek over een spion, dat per definitie de landsgrenzen overstijgt, maar in dit geval ook een link met Aalst heeft. Het boek over Carlos Holemans wordt belicht in \u201cIn de kijker<\/em>\u201d en de schoonfamilie Van der Elst in een aansluitende bijdrage van Marc UYTTERSPROT. Het minste wat kan gezegd worden over Carlos is dat hij een merkwaardig man was. Maar ook zijn echtgenote, Rachel Van der Elst, was geen doordeweekse huisvrouw.<\/p>\n\n\n\n

Je kan dit tijdschriftnummer op drie manieren lezen:<\/p>\n\n\n\n